Senin ayağına paspas yaptığını kimse vitrinine örtü yapmaz

 …

Ben çocukken mahallemizde bir çocuk vardı.

Adı Sinan.

Ailesi hiç ilgilenmez, değer vermezdi.

Çocuğun doğru düzgün ne saçını kestirirlerdi ne çocuğa banyo yaptırırlardı ne temiz kıyafet giydirirlerdi.

Annesi hep rezil ederdi bizim yanımızda. Çocuğa sürekli lakaplar takardı.

Sümüklü Sinan, titrek Sinan, uluk Sinan…

Sinan’a sinirlenince yanımızda söverdi, çocuğu döverdi.

Çok üzülürdüm Sinan’ın bu hâline. Sinan çok haylaz bir çocuktu.

Bütün mahalle tanırdı onu. Kime zarar verse annesi veya babası gelir Sinan’a bağırır, çağırırdı.

Hatta vurduklarına bile şahit olurdum.

Çünkü Sinan’a ailesi bile değer vermiyordu. O yüzden herkes çok acımasız davranabiliyordu.

Çünkü Sinan’ın etiketi şuydu: “AİLESİ İÇİN DEĞERSİZ!”

Bir de Can vardı. Annesi Can ile ilgili her şeye çok dikkat ederdi. Can her zaman temiz bir çocuktu.

Tırnakları hiç uzun ve kirli olmazdı.

Kıyafetleri hep temizdi. Annesi hep onu yanımızda “Yakışıklı oğlum, tatlı oğlum.” diye severdi.

Can yaramazlık bile yapsa annesi Can’ı yanımızdan uzaklaştırır, çocuğuyla öyle konuşurdu. Asla kimsenin yanında küçük duruma düşürmezdi.

Can genel olarak nazik bir çocuktu ama yaramazlık bile yapsa herkes Can’ı kibar bir şekilde uyarırdı. Can ile ilgili durumlar ailesi ile konuşulurdu.

Can arkadaşları arasında popüler bir çocuktu.

Çünkü Can’ın etiketi şuydu: “AİLESİ İÇİN DEĞERLİ!”

Senin toz bezi yaptığını kimse vitrinine örtü yapmaz.

Önce sen değer vereceksin ki başkaları da değer versin. Sen çocuğuna nasıl davranıyorsan herkes öyle davranır.

Nasıl etiketliyorsan insanlar o etiket üzerinden muamele eder.

Elindeki taş istediğin kadar elmas olsun eğer onu kömüre buladıysan üzerindeki karalıktan dolayı kimse onun ne kadar değerli bir taş olduğunu göremez.

Hem sizin aşağılayarak etiketlediğiniz çocuklarınız var ya inanılmaz mutsuz oluyorlar, biliyor musunuz?

Kendi kimliklerine değer veremiyorlar. Kendilerini oldukları gibi kabul edemiyorlar ya da kendilerindeki cevherleri göremiyorlar.

Bilinçaltı Nelerle Dolu

 Biri bana bir gün şöyle bir mesaj attı:

“Hocam biz ailemiz tarafından hiç değer görmedik. Ne yaptığımızı beğendiler ne de aldığımızı.

Zevk alırlardı bizi başkalarının yanında rezil etmekten.

Bir gün bayram harçlıklarım ile anneme küçük bir buket çiçek aldım. Hevesle yanına gittim.

Arkadaşları ile masada oturuyordu. Hatta birkaç arkadaş birlikte aldık.

Hepimiz annemize verdik. Herkes çocuğuna teşekkür etti.

Benim annem ise ‘Salak, bütün paranı buna mı verdin?’ dedi.

O kadar üzülüp mahcup olmuştum ki! ‘Küçük paralarımı verdim, büyük paralar bende.’ dedim.

Sonra annem de üzülüp düzeltmeye çalıştı ama hiçbir anlamı kalmadı.

Ben o günden sonra anneme bir daha hiç hediye almadım ve arkadaşımın annesi keşke benim annem olsaydı diye düşündüm.

Düşünüyorum da bizim bağlarımız böyle ayrıntılarda kopmuş.

Şimdi yavrum bana bir kurumuş dal bile getirse çiçek bahçesi hediye etmiş gibi tepki veriyorum.

Çünkü biliyorum ki çocuk kalbi bir kere kırılınca bir daha biri için bir şeyler yapmaktan hep vazgeçiyor.”

Çocuk kalbinde paranın bir değeri yoktur.

Yani bizim gibi amaç olarak değil, araç olarak kullanır. Özellikle kendini ve başkalarını mutlu etmek için…

Bir çocuk büyük hayallerle bir işe başlar, sizin için bir hediye alır veya resim yapar. Aslında değeri çok küçüktür ama anlamı çok büyüktür.

Siz onların sizler için yaptığı bu masum eylemlere hakaretle, aşağılama duyguları ile tepki verirseniz çocuk vazgeçer.

Sizin için hiçbir şey yapmak istemez.

Zamanla duygularını, hayallerini ve yaratıcılığını köreltirsiniz.

İki gün sonra kuruyacak bir çiçeğe para vermek sizin için gereksizdir ama sizin orada verdiğiniz tepki çocuk ile aranızdaki bağı kuvvetlendirmek için aslında çok önemlidir.

Çocuklarınızın gururunu okşayın. Sevgiyle yaklaşın.

Unutmayın bugün küçük gördüğünüz her şey yarın karşınıza dev sorunlar olarak geri döner.

Değersizlik hissine kapılan çocuğun size geri dönüşü öfke, içine kapanmak ve sizden uzaklaşmak olur.

Değer verin!

Ondan gelen taşa, toprağa, ota çöpe, kağıda, her şeye değer verin!

Yavrunuzun anlam yükleyerek size getirdiği çöpü bile çiçek niyetine alın!

Alın ki, sizin için bir şeyler yapmaktan vazgeçmesin…